Wieża Widokowa Osowa Góra Mosina

Niespełna 17-metrowa drewniana konstrukcja wznosi się nad Gliniankami w Mosinie, oferując rozległy widok na Wielkopolski Park Narodowy i okolice. To miejsce z charakterem – dawne wyrobisko po kopalni iłów zamieniło się w punkt widokowy z prawdziwego zdarzenia, gdzie można zobaczyć panoramę sięgającą aż do Poznania.

Wieża nie zachwyca architekturą, bo to typowa drewniana konstrukcja widokowa. Jej siła tkwi gdzie indziej – w lokalizacji na wysokości 140,5 m n.p.m. i w otoczeniu, które przeszło spektakularną metamorfozę z industrialnego krajobrazu w uporządkowaną przestrzeń rekreacyjną.

Gdzie leży wieża widokowa w Mosinie

Wieża znajduje się przy ulicy Pożegowskiej w zachodniej części Mosiny, na terenie zwanych Gliniankach. Choć w nazwie pojawia się Osowa Góra, sama konstrukcja stoi nieco niżej, na stoku tego wzniesienia. Osowa Góra to najwyższy punkt Wielkopolskiego Parku Narodowego – 132 metry nad poziomem morza. Na jej szczycie stoją zbiorniki wodne, które zaopatrują Poznań w wodę pitną.

Teren wokół wieży to efekt blisko stuletniego wydobycia iłów i glin. Kopalnia działała od początku XX wieku aż do końca lat 80., a kruszec transportowano kolejką do pobliskiej cegielni. Gdy wyrobisko się wypełniło wodą, powstało malownicze jeziorko. Dziś trudno uwierzyć, że to miejsce miało przemysłowy charakter.

Co widać z wieży na Osowej Górze

Z górnego poziomu platformy widokowej rozciąga się panorama na kilkanaście kilometrów. Najbliżej widać zielone połacie Wielkopolskiego Parku Narodowego – lasy bukowe, dębowe, charakterystyczne wzniesienia. W oddali, przy dobrej przejrzystości powietrza, można dostrzec Poznań oddalony o około 20 kilometrów.

Widoczne są wtedy wysokie budynki – Andersia Tower, hotele, gmach Uniwersytetu Ekonomicznego. Można też wypatrzeć Elektrocieplownię Karolin, elewator w Gądkach czy wieżę telewizyjną. Nie jest to widok, który zapiera dech w piersiach, ale ma swój spokojny urok. Zwłaszcza o zachodzie słońca, gdy światło łagodnieje i krajobraz nabiera ciepłych barw.

Osowa Góra przez lata była popularnym celem wycieczek z Poznania. W 1912 roku powstała tu stacja kolejowa obsługująca gości sanatorium w Ludwikowie. Do 1939 roku była to najbardziej uczęszczana linia kolejowa w okresie letnim w całym województwie poznańskim. Pociągi odjeżdżały z Dworca Letniego w Poznaniu.

Infrastruktura wokół wieży widokowej

Wieża powstała w ramach projektu „Turystyka na terenach chronionych Mikroregionu WPN – budowa miejsc wypoczynku i edukacji ekologicznej”. Prace zakończono w grudniu 2011 roku, a pierwsi turyści mogli wejść na szczyt pod koniec lutego 2012. Inwestycja pochłonęła blisko pół miliona złotych, z czego 85% pokryła Unia Europejska.

Wokół wieży przygotowano całą infrastrukturę turystyczną. Jest parking dla samochodów i rowerów, oświetlenie zasilane energią słoneczną i wiatrową, ścieżki spacerowe oraz kładki. Od parkingu do wieży prowadzi utwardzona ścieżka z tablicami edukacyjnymi poświęconymi Wielkopolskiemu Parkowi Narodowemu. Można tu dowiedzieć się o lokalnej florze, faunie i historii regionu.

Przygotowano również miejsca na pikniki – wiaty z ławkami i stołami, gdzie można odpocząć po wejściu na wieżę. To wygodne rozwiązanie, zwłaszcza dla rodzin z dziećmi, które planują dłuższy pobyt w okolicy.

Kąpielisko Glinianki tuż obok

Kilkaset metrów od wieży widokowej znajduje się kąpielisko Glinianki – strzeżona plaża nad jeziorem, które powstało w dawnym wyrobisku. W sezonie letnim to popularne miejsce wypoczynku dla mieszkańców Mosiny i okolic. Woda jest czysta, a otoczenie przyjemne – można połączyć wizytę na wieży z kąpielą i relaksem nad wodą.

Teren wokół zbiornika został zagospodarowany w latach 2012-2013. Powstały plaże, miejsca do opalania, infrastruktura sanitarna. Latem bywa tu sporo ludzi, więc jeśli ktoś szuka spokoju, lepiej wybrać się w dni powszednie lub wcześniejsze godziny poranne.

Dla kogo jest to miejsce

Wieża widokowa w Mosinie to propozycja dla każdego, kto lubi krótkie wycieczki za miasto bez dużego wysiłku. Wejście na szczyt nie jest wymagające – kilkadziesiąt stopni do pokonania, więc poradzą sobie osoby w różnym wieku i kondycji. Rodziny z dziećmi docenią bezpłatny wstęp i możliwość połączenia spaceru z zabawą na świeżym powietrzu.

Miłośnicy przyrody znajdą tu punkt wyjścia do dalszych wędrówek po Wielkopolskim Parku Narodowym. W okolicy jest wiele szlaków pieszych i rowerowych. Warto zajrzeć też do opuszczonej stacji kolejowej Osowa Góra, która znajduje się nieopodal – to ciekawy relikt dawnych czasów, gdy do parku przyjeżdżało się pociągiem.

Fotografom miejsce może się spodobać szczególnie w godzinach złotych – wschód i zachód słońca dają ciekawe światło do zdjęć krajobrazowych. Zimą, gdy drzewa są bezlistne, widoczność jest lepsza.

Nazwa „Glinianki” wzięła się od charakteru wydobywanego tu surowca. Iły i gliny transportowano przez niemal 100 lat do pobliskiej cegielni. Dziś po przemysłowej przeszłości świadczy tylko ukształtowanie terenu i jeziorko wypełniające stare wyrobisko.

Praktyczne informacje – ceny, godziny otwarcia, dojazd

Wstęp na wieżę widokową jest bezpłatny. Obiekt jest dostępny cały rok, bez ograniczeń godzinowych – można przyjść o świcie albo wieczorem. Warto pamiętać o podstawowych zasadach przebywania na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego – zakaz śmiecenia, hałasowania, niszczenia roślinności.

Dojazd samochodem: z Poznania w kierunku Mosiny drogą nr 430, następnie ulicą Pożegowską. Przy wieży jest parking, więc nie ma problemu z zostawieniem auta. Odległość z centrum Poznania to około 20 kilometrów, co zajmuje mniej więcej pół godziny jazdy.

Dojazd komunikacją miejską: z Poznania kursują autobusy w kierunku Mosiny. Stamtąd można dojść pieszo lub dojechać rowerem. Trasa nie jest długa, ale warto sprawdzić rozkład jazdy, żeby nie czekać zbyt długo na powrotny autobus.

Ile czasu przeznaczyć: sama wizyta na wieży to kwadrans, może dwadzieścia minut. Jeśli doliczyć spacer po okolicy, piknik i ewentualnie kąpiel w Gliniankach, można spokojnie spędzić tu 2-3 godziny. To dobry pomysł na niedzielny wypad z rodziną.

W okolicy działa kilka szlaków turystycznych – czerwony, żółty, niebieski. Można je połączyć w dłuższą pętlę i zwiedzić inne fragmenty Wielkopolskiego Parku Narodowego. Dla spragnionych dalszych wrażeń polecam wizytę w Muzeum Przyrodniczym WPN w Jeziorach czy spacer do rezerwatu Żurawiniec.